ทำไมต้องเกิดมาเป็นลูกคนเดียว

Posted in Campaign materials

       ย้อนกลับไปเมื่อปี พ.ศ.2536 (1994) ฉันได้เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นครอบครัวหนึ่ง พ่อของฉันทำอาชีพซ่อมรถ และแม่ของฉันมีอาชีพเป็นครู ทั้งฝั่งพ่อฉันเป็นหลานสาวคนแรกและทางฝั่งแม่ก็เป็นหลานสาวคนแรกเช่นเดียวกัน ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่ตามใจฉันมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ ถ้าใครไปไหนมาไหนก็มีแต่เสื้อผ้า ขนม ของฝากมาให้ฉันตลอด ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่สอนลูกด้วยวิธีไม่เหมือนใคร สอนให้ฉันทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

ใครๆหลายๆคนบอกฉันว่าฉันโชคดีที่สุด เพราะฉันเป็นลูกคนเดียวอยากได้อะไรก็ได้ ความคิดหลายๆคนอาจเป็นแบบนั้นแต่ฉันกลับไม่ได้รับความโชคดีเหล่านั้นเลย ฉันจำได้ว่าตอน ป.4 ฉันได้ถูกฝึกขับรถเครื่อง(มอเตอร์ไซค์) เพื่อที่จะได้ใช้ไปซื้ออะไรตามที่แม่สั่งได้ ตอนที่ฉันขับเป็นใหม่ๆมันดูเท่ห์มากเลยเพราะเพื่อนรุ่นเดียวกันกับฉันเขายังฝึกขับรถถีบอยู่ พอนานๆไปฉันกลับไม่ได้รับความยุติธรรมสำหรับความขี้เกียจฉันเลย ฉันถูกใช้โดยคำสั่งของแม่อยู่บ่อยๆ ฉันเริ่มไม่อยากขับรถเป็นแล้วแต่มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้จนจำใจแล้วทำตามคำสั่งของแม่ พอฉันโตมาอีกนิดพ่อของฉันเริ่มกล่อมให้ฉันฝึกขับรถยนต์ตอน ม.2 โดยที่ฉันไม่รู้โดยที่เพื่อนรุ่นเดียวกันของฉันเพิ่งขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น ฉันถูกกล่อมอยู่นานมาก 1 วัน เย็นวันเดียวกันนั้นพ่อของฉันก็พาฉันไปฝึกขับรถยนต์ ฉันฝึกขับอยู่สามวัน ฉันก็ได้รับหน้าที่ไปส่งยายในตัวอำเภอทันทีพอฉันขับรถยนต์เป็น ทุกๆเย็นหลักเลิกเรียนฉันมีหน้าที่ ส่งรถที่ลูกค้าเอามาฝากล้างและฝากซ่อมทุกๆวัน ฉันได้สัมผัสกับอาชีพของพ่อและแม่ว่ามันลำบากแค่ไหนกว่าจะได้เงินมาแต่ละบาท ฉันเลยไม่อยากได้อะไรเลยถ้ามันไม่จำเป็น ฉันก็ทำหน้าที่ของฉันทุกๆวัน ฉันมีความสุขและสนุกกับหน้าที่ที่ฉันได้รับโดยที่ไม่คิดว่าวันข้างหน้ามันจะเป็นเช่นไร เด็กอายุ13-17 ปีเป็นวัยกำลังติดเพื่อน แต่ฉันกลับไม่เป็นแบบนั้น ฉันยิ่งติดพ่อกับแม่ฉันมากเราไม่เคยห่างไกลกันเกิน3 วัน ในที่สุดการห่างไกลกันมันกำลังจะเริ่มขึ้น ฉันเรียนจบ ม.6 ฉันได้สอบเข้าเรียนหลายๆมหาลัย จนกระทั้งติดที่ ราชภัฎเชียงใหม่ ฉันดีใจปนกับใจหายนิดๆ เพราะว่าฉันจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่เลย ฉันต้องใช้ชีวิตในเมืองหลวงคนเดียว ฉันจำได้ว่าตอนพ่อกับแม่มาส่งฉันที่หอ ฉันร้องไห้ ก่อนนอนก็ร้อง เพราะว่าความคิดถึง ฉันได้ใช้ชีวิตในเมืองหลวงอย่างเต็มรูปแบบอยู่ 5 ปี ในระยะเวลา 5 ปีนี้ ความห่างไกลมันไม่ได้ช่วยให้อะไรแย่ลงเลย ฉันได้รับความอบอุ่นเหมือนเดิม ฉันกับพ่อแม่ฉันโทรหากันทุกๆเย็น คุยกันเรื่องทั่วไป พอเรียนจบก็ได้เข้าทำงานเลยตอนแรกก็สนุกกับการทำงาน ยังไม่มีเรื่องอะไรให้เครียด พอทำไปปีกว่าเริ่มมีปัญหา เริ่มเหนื่อย เริ่มท้อ แต่ไม่อยากให้พ่อกับแม่ไม่สบายใจไม่มีที่ปรึกษา ไม่มีใครปกป้องเราได้ ในเวลาเดียวกันฉันก็แอบน้อยใจนิดๆและตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เสมอว่าทำไมเราเกิดมาไม่มีพี่น้อง ความรู้สึกมันเป็นยังไงถ้าเรามีพี่คอยช่วยดูแลเรามันเป็นแบบไหนแต่มันก็ทำให้เราได้เรียนรู้ที่จะช่วยเหลือตัวเองทุกๆด้าน ทำให้ฉันไม่กลัวปัญหาที่เกิดในชีวิตของฉันเลยฉันกล้าเผชิญกับปัญหาทุกๆอย่าง บางทีการเป็นลูกคนเดียวก็ดีไปอย่าง ไม่ต้องมาวุ่นวายว่าพี่เราไม่ดี น้องเราไปก่อความเดือดร้อนที่ไหนที่สำคัญเรื่องเงิน!! เงินมันไม่เข้าใครออกใครขนาดพี่น้องยังกลายเป็นศัตรูกันเพราะเงินก็มี

       ในที่สุดแล้วไม่ว่าเราจะมีพี่น้องหรือลูกคนเดียว มันถูกกำหนดมาแล้ว เราจงเป็นคนดีขอพ่อแม่ไม่ทำให้ท่านเดือดร้อน และทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุดก็พอ เราเลือกเกิดไม่ได้ว่าเราจะไปเกิดกับพ่อแม่รวยๆหรือมีพี่น้องหลายๆคน แต่เราเลือกที่จะเป็นได้ “เป็น” ในที่นี้หมายถึงเป็นคน เข้มแข็ง เป็นคนดี เป็นคนอดทน และที่สำคัญเป็นที่รักของทุกคน!! โดยมีคำกล่าวหนึ่งที่ว่า “อยู่ให้เขารัก..จากให้เขาคิดถึง”